Er was eens een ziel die besloot dat het weer tijd was om naar de Aarde te vertrekken, ze keek uit naar die familie die haar in staat zou stellen om te groeien als ziel door de ervaringen die het leven haar zou presenteren. Ze koos een vader en een moeder uit en daardoor ook een gans familiesysteem. In die familie waren alle patronen aanwezig die ze nodig had om te leren hoe ze rechtvaardig kon handelen, hoe ze kon leren vergevingsgezind te zijn, hoe ze eigenwaarde kon ontwikkelen, hoe ze kon leren om lief te hebben ... en dat was best moeilijk als die eigenschappen net niet aanwezig waren in het gekozen familiesysteem.
Haar uitdaging was om de ervaring te zien als een leerproces, een leerproces dat steeds terugkeert totdat ze het zou zien, totdat ze door zou hebben dat er een andere manier is om met de gegeven situaties om te gaan. De ziel keek hoe het gekozen systeem werkte en hoe ze al generaties tegen dezelfde dingen aanlopen. Ze koos een moeilijk systeem omdat ze zeker weet dat ze het anders kon, dat ze verandering kon brengen in het systeem. En ze wist dat als zij verandering bracht in zichzelf dat ze al de anderen uit het systeem de mogelijkheid bood om het anders te doen.
Het systeem kreeg bij wijze van spreken een nieuwe manier om naar de 'gekozen' ervaringen te kijken en het nieuwe wordt vastgelegd in het collectieve geheugen van de familie. En vanuit het zielenperspectief was alles perfect, de ziel verheugde zich op de uitdagingen en wist dat er geen oordeel zou zijn bij de terugkeer naar het zielenrijk. Er was geen drang tot presteren, alleen een vreugdevol zijn, om ervaringen op te doen en het zielenrijk te verrijken met de opgedane ervaringen. Ze koos en ging ervoor, het was vaak moeilijk soms leek het allemaal zinloos en waren de ervaringen zo pijnlijk dat de ziel niet altijd 'echt' aanwezig kon zijn in de ervaring ... ze dook helemaal in het systeem, ze kon ook niet anders ... en leefde en werd geleefd door het gekozen systeem.
Tot de ziel alle ervaringen gehad had en zich dan herinnerde waarom ze hier was ... ze begon zich vragen te stellen over de zin van het leven en ging op zoek naar de antwoorden. Wat deed ze hier ? Wat was de zin van haar leven ? Waar hoorde ze thuis ? Waar kwam ze in godsnaam vandaan en waar ging ze naartoe als het hier gedaan was ? De antwoorden lagen diep in de ziel verscholen en ze leerde het antwoord te vinden binnen in haar zelf door te luisteren naar het lied van haar ziel, naar de liefde in haar hart, naar het wonder van het leven dat zich niet alleen buiten haar toonde maar ook binnen in haar voltrok in de cellen van het gekozen lichaam.
Her-inneren was wat de ziel wilde, terug naar binnen keren en zichzelf terug vinden. Zich herinneren wat ze hier kwam doen, wat ze wilde leren, terugkijkend naar de opgedane ervaringen, kunnen zien welk geschenk er in verscholen lag en wat ze geleerd had uit al deze ervaringen.
En dan kwam er rust in de ziel want ze wist dat de ervaringen een doel hadden en de ziel werd verrijkt met die ervaringen. Het was stap voor stap gaan, telkens een laagje afpellen van haar zijn om te komen tot haar essentie, totdat de ziel zag dat alles goed was en het tijd was om terug te keren en de ervaringen te delen met haar zielengroep. Ze keerde terug naar huis, naar haar zielengroep en ze werd vreugdevol ontvangen en de ziel wist dat ze nooit alleen was, dat ze nooit alleen was geweest.
